Валера Руселік: «Ад якога моманту адлічваць, калі расейска-ўкраінская вайна стала і беларускай?»

Вы можаце колькі заўгодна ня верыць, што гэта расейцы наўмысна падбілі на Браншчыне аўтобус зь беларускімі дзеткамі, каб уцягнуць Беларусь у вайну з Украінай — вашая справа.

Я не зьбіраюся анікога ані ў чым пераконваць. Урэшце, ад таго, верыце вы ці ня верыце, не ўваскрэсьне забітая жанчына, якая суправаджала групу, і здароўя параненым дзеткам таксама не дадасца.

Між тым, калі ўжо мы загаварылі пра веру, то хацеў бы вам нагадаць адзін біблейскі выраз: «Хто пасее вецер, той пажне буру».

Надоечы ў цэнтры Берасьця ўсталявалі чарговую інсталяцыю ваеннай тэматыкі — «Сьцяг над Рэйхстагам». Два савецкія жаўнеры караскаюцца на нейкую тумбу зь ляпнінай, пры гэтым той, каторы наверсе, трымае савецкі сьцяг — алюзія на вядомае фота Яўгена Халдэя «Сьцяг Перамогі над рэйхстагам».

Самае сьмешнае ў гэтай гісторыі тое, што стварылі гэтае самапальнае ўбоства, ад якога мясцовыя жыхары ў шоку, не прафэсійныя скульптары ці хаця б студэнты якога-небудзь архітэктурнага каледжу, а звычайныя фасаднікі з баранавіцкай кампаніі «Карпарацыя дэкору», якія спэцыялізуюцца на ляпніне з гіпсу і плястыку.

Не нуачо, у нас жа ж цяпер галоўнае — не прафэсійнасьць і прадуманасьць, а вайна, праўда?

Усё гэтае пабедабесіе на 9 траўня, навязьлівы да аскоміны генацыд беларускага народу, бясконцыя інсцэнізацыі расстрэлаў мірных жыхароў клятымі немцамі і паліцаямі, аўтаматы і дроны — у кожнай школе, татальная мілітарызацыя ўсяго і ўсіх, цягнікі і аўтапрабегі Перамогі, мярзотныя канцэрты розных запарэбрыкавых «бацяняў камбатаў» і «афіцэраў з сэрцам пад прыцэлам», блёкпасты з пэнсіянэрамі-«апалчэнцамі» — ну мы ж, беларусы, мірныя людзі, аніяк ня можам нагуляцца ў вайнушку, так?

Памятаю, калісьці даўно, яшчэ ў юнацтве, недзе прачытаў, што ў беларускай гісторыі не было аніводнага пакаленьня, якое б ня зьведала вайны, і што мы якраз можам стаць гэткімі першымі «мірнымі».

Ну што ж, аўтар таго сьцьверджаньня памыліўся. Вайна дацягнулася і да нас. І да нашых дзяцей.

Спачатку трывожным рэхам з далёкай Чачэніі, затым — з Грузіі, яшчэ крыху — і вось ужо зусім пад бокам, ува Ўкраіне. Ну й неўзабаве — у нас. Напад Расеі на Ўкраіну з тэрыторыі Беларусі і ганебныя абстрэлы з-пад Мазыра і Гомля нашых паўднёвых суседзяў, поўнае абслугоўваньне крамлёўскіх акупантаў на нашых вайсковых базах і лётнішчах, шпіталях і санаторыях, заводах і фабрыках.

Потым — больш. Расейскія міны на Палесьсі й падарваныя на іх кдбшнікі. Дроны і бесьпілётнікі, якіх у беларускім небе хіба ўжо больш, чым буслоў, і якія час ад часу ўжо выбухаюць у нашых паселішчах. Тысячы беларусаў — па абодва бакі расейска-ўкраінскага фронту, сотні забітых і палонных.

Дык у які момант вайна сталася звыклай часткай нашага жыцьця? Настолькі звыклай, што бацькі з Рэчыцы нават не падумалі пра тое, што выпраўляць сваіх дзяцей у адпачынак у расейскі Геленджык, які і сам, і дарога да яго знаходзяцца, лічы, у прыфрантавой зоне — гэта тупа небясьпечна.

Ну вы ж самыя ўвялі вайну ў нейкі вар’яцкі культ, вам жа толькі плястыкавага «Сьцягу над Рэйхстагам» у Берасьці не хапала — дык няўжо ж у вашых галовах клёку не хапіла, каб трымацца ад вайны сапраўднай падалей? І, галоўнае, берагчы сваіх дзяцей. Ну дзе ж вашыя мазгі, людцы?

Ну і пастскрыптум. Ці разумею я, што зварот мой, хутчэй за ўсё, марны і да сваіх адрасатаў наўрад ці дойдзе? Так, разумею.

Тут жа ў нас — бальшой празьнік савецкага народу на носе! Пачатак Вялікай Айчыннай Вайны! Парады, салдацкая каша, па сто франтавых, чырвоныя гвазьдзікі, можам паўтарыць — чаго нам слухаць нейкага змагара з-за мяжы?

Ну што ж. Затое я ведаю, што гэтыя мае словы прачытаеце вы, шаноўныя, каго ані ў чым пераконваць ня трэба. Беражыце сябе і сваіх блізкіх. І няхай вайна — і плястыкавая, і сапраўдная — абміне ваш дом.